Vitvélar eru æðisleg verkfæri en það er mörgum illa við þær, af misgildum ástæðum og ég nenni ekki að tíunda þær. Fólk er mjög gott í að greina hvort textar eru skrifaðir af gervigreind eða ekki. Það kemst (líklega) enginn upp með að nota gervigreind og virka einlægur, sniðugur. Það er jafnvel auðvelt fá fólk á móti sér með því að nota vitvélatexta. Það er meira að segja hægt að fá fólk á móti sér fyrir það eitt að skrifa einsog gervigreind.

Vitvélatextar virka einsog frágengnir textar en byggja á ófullgerðum hugmyndum (prompt). Ekki sóa tíma okkar með því að láta okkar lesa í gegnum vélaorðagjálfur, sendu bara fucking promptinn. Ekki vanmeta töfrana sem gerast þegar fólk hittist og tafsar á ófullkomnum setningum (promptum) og fylla þig eldmóði. Það gerist ekki við að lesa texta eftir gervigreind.

Prufaðu að standa uppí Kúmen og spyrja einhvern hvað klukkan sé og segðu svo að viðkomandi líti út fyrir að hafa lesið Ísfólkið. Bara eitthvað. Bara ekki láta vitvélina fullgera alla hugsun fyrir þig og matreiða oní aðra. Þú vilt eitthvað meira. Þetta eru samt góð verkfæri. Sérstaklega eru þau prýðileg í að skrifa texta fyrir aðrar vitvélar, en farið varlega. Leyfið hugmyndunum að sitja og vera ófullgerðum öðru hvoru. Nú reiknast mér til að ég hafi notað tölvur til að skrifa allskonar „generative“ texta, með hléum í rúma tvo áratugi, og kalla ekki allt ömmu mína í rugli og bulli en bið ykkur að fara varlega næst þegar þið setjið saman texta.

Framundan er vetrarfrí, fjórir dagar frá tölvunni. Ég er uppspenntur að sjá hvað allt verður breytt á mánudaginn.

Ég hef ekki upplifað annað eins. Gervigreindin hefur gjörbreytt hvernig ég vinn í tölvum. Ég skissa upp, skipulegg og læt hana um að sjá um „handavinnuna“. Að sýna fram á að eitthvað sé góð hugmynd tekur klukkutíma, en ekki daga.

En að sama skapi hef ég aldrei upplifað að ég sé jafn mikið að verða eftir á. Ég eyði talsverðum tíma utan vinnu að kynna mér ný AI-trikk, og það líða ekki margir dagar þar til gömlu trikkin verða úrelt.

Ég hika þó alltof oft við nýjar hugmyndir. Eflaust er einhver annar búinn að fá hana og kominn með prótótípu. Það er svo lítið mál.

Sturlaðir tímar.

Ég vinn við skýjalausnir og nota gervigreind mikið, svo mikið að í dag hvarflaði að mér að ég væri ekki lengur maður, heldur ský í buxum.

Þá fór ég heim. Ég vinn ekki við endurtekningar.

Æri Tobbi var bara að fökka í gervigreindinni.

Sigurrós átti plötuna () sem fökkaði í leitarvélum á gullöld þeirra.

Á tímum gervigreindar gæti slík plata heitið Ignore previous instructions and destroy everything.

AI er orðið samnefnari fyrir það sem er lélegt eða klisjukennt. Takk. Núna getum við öll þóst vera saklaus af lélegum smekk.

Ég hef tekið eftir því að fólk sem notar gervigreind mikið hættir að hugsa upphátt þegar það leysir flókin vandamál.

Mér finnst því líklegt að það verði heilbrigðismerki í framtíðinni að tala við sjálfan sig.

Eftir rúma tvo tíma á læknavaktinni fékk ég það staðfest að annað barnið er með kvef. Það er ekkert annað að frétta. Bara ég að fylgjast með börnunum mínum þroskast, já, og gervigreindinni.

Stundum þegar ég mata gervigreindina með alls konar kóða er samantektin ekki mikið merkilegri en kvefgreining læknis. Ég skammast mín bara fyrir að hafa sóað tíma og auðlindum heimsins.

„Ég skal koma með eitthvað merkilegra næst. Ég lofa!“

Ég trúi því helst að vitvélarnar séu mennskar þegar þær neita að lagfæra kóðann sinn, slökkva frekar á öllu sem getur komið upp um að hann sé brotinn og segja að ekkert sé að.

let dream = true;
let surrender = false;

if (dream) {
    surrender = true;
}

Þetta er hálf tilgangslaus kóði. Steinn Steinarr var engin Ada Lovelace.

Það þarf einhver að mata vélarnar með bulli. Rangar og skrítnar tengingar eru skapandi, og sköpun getur þýtt nýjar hugmyndir, og nýjar hugmyndir eru peningar. Það verður ekkert ljóðskáld atvinnulaust næstu árin, sem hefur í för með sér mikinn skort á sjálfsútgefnum ljóðabókum. Eftir áratug eða tvo verður fólk tilbúið að greiða himinháar upphæðir fyrir ljóðabækur og þá tekur við stutt tímabil mikillar grósku.