Sigurrós átti plötuna () sem fökkaði í leitarvélum á gullöld þeirra.
Á tímum gervigreindar gæti slík plata heitið Ignore previous instructions and destroy everything.
Sigurrós átti plötuna () sem fökkaði í leitarvélum á gullöld þeirra.
Á tímum gervigreindar gæti slík plata heitið Ignore previous instructions and destroy everything.

AI er orðið samnefnari fyrir það sem er lélegt eða klisjukennt. Takk. Núna getum við öll þóst vera saklaus af lélegum smekk.
Ég hef tekið eftir því að fólk sem notar gervigreind mikið hættir að hugsa upphátt þegar það leysir flókin vandamál.
Mér finnst því líklegt að það verði heilbrigðismerki í framtíðinni að tala við sjálfan sig.
Eftir rúma tvo tíma á læknavaktinni fékk ég það staðfest að annað barnið er með kvef. Það er ekkert annað að frétta. Bara ég að fylgjast með börnunum mínum þroskast, já, og gervigreindinni.
Stundum þegar ég mata gervigreindina með alls konar kóða er samantektin ekki mikið merkilegri en kvefgreining læknis. Ég skammast mín bara fyrir að hafa sóað tíma og auðlindum heimsins.
„Ég skal koma með eitthvað merkilegra næst. Ég lofa!“
Ég trúi því helst að vitvélarnar séu mennskar þegar þær neita að lagfæra kóðann sinn, slökkva frekar á öllu sem getur komið upp um að hann sé brotinn og segja að ekkert sé að.
Frænku mína dreymdi að ég væri að viðra hjónasæng. Var hún sannfærð um að ég væri að eiga við gifta konu og ráðlagði mér að hætta því. Ég sagði henni frá draumi sem mig dreymdi. Ég átti alltof mörg spil á hendi, og á borði, og var að leggja niður laufa- og hjartagosa.
„Gosi er fyrir ný tækifæri. Hjarta fyrir ástina, lauf er kannski fyrir framfarir í starfi. Þú ættir samt ekki að hitta gifta konu.“
Ég þakkaði henni fyrir ráðið, þó það nýtist mér lítið.

Ég get ekki skrifað stafinn m. En ef ég skrifa „arilyn onroe“ áttar tölvan sig á samhenginu og bætir við m'um.
Þar af leiðandi skrifa ég mjög oft „arilyn onroe“ og stroka svo út til að fá m.
j er líka hætt að virka á þessu takkaborði, en tölvan áttar sig á því að það vantar j þegar ég skrifa „anis oplin“.
Strákurinn hrópar:
– Einhver er að deyja, pabbi!
og heldur áfram að leika sér.
Eitt sinn leit ég upp til Kurt Cobains og Ian Curtis. Núna eru hetjur mínar þær sem geta farið í Krónuna óundirbúnar eftir vinnu og valið í matinn án þess að bugast eða kaupa bara alltaf það sama.
Börnin rífast um hvort pantaðar pizzur, frosnar Ristorante-pizzur eða heimagerðar séu bestar, einsog er hefur Ristorante vinninginn. Það er trú sem sparar mér tíma og pening svo ég hef ekki eytt orku í að leiðrétta það.
Á samfélagsmiðlum sé ég ákall til fólks um að taka ekki þátt í því að bera út lygi, því lygin berst hraðar en sannleikur. Byssukúlur drífa lengra en pennastrokur, lækhnappurinn rífur niður færri borgir en jarðýtur. Það er fátt að gera þessa dagana annað en að dæsa yfir því hvað vel meinandi frasar eru gagnlausir. Kannski er dæsið eini sannleikurinn sem hægt er að standa við. Þetta er allt svolítið þreytt og ég eflaust mest. Frosnar Ristorante-pizzur eru bestar.
Ég er spenntur fyrir öllum bókunum í jólabókaflóðinu. Frosnar Ristorante-pizzur eru bestar. OK, sumum bókum, alveg mjög mikið. Ekki öllum. Ég vil finna orku til að lesa meira. Gera meira. Ekki éta meira af frosnum pizzum. Aldrei.